Op 6 oktober verschijnt bij uitgeverij Tristan Dode bladeren, een boek waaraan ik de afgelopen jaren heb gewerkt.
Op het omslag staat het schilderij ‘Tuinobservatie’ van Antoon De Clerck uit 1973. Ik heb altijd een zwak gehad voor het vormbesef van hyperrealisten. Ze tonen een zogezegd klinisch objectieve weergave van de werkelijkheid, maar die schijnbaar banale beelden suggereren betovering. De cafés en metalen constructies van Richard Estes lijken op UFO’s. De roestige auto’s van John Salt voorspellen een Apocalyps. Er bestaat ook een Belgisch hyperrealisme dat eerder pastorale scènes toont en naoorlogse welvaart. In die geest werkte ook Antoon De Clerck, een onderschat schilder die op een verbluffende manier het contrast tussen beton en natuur heeft getoond in zijn snelwegschilderijen. Hij schildert ook intieme groepsportretten van auto’s en mensen. Het ogenschijnlijk banale tuintafereel van De Clerck past bij het verhaal van Dode bladeren omdat het wel wat te verbergen heeft.
Wordt vervolgd.
(Met dank aan Herman Houbrechts voor het ontwerp.)
Op het omslag staat het schilderij ‘Tuinobservatie’ van Antoon De Clerck uit 1973. Ik heb altijd een zwak gehad voor het vormbesef van hyperrealisten. Ze tonen een zogezegd klinisch objectieve weergave van de werkelijkheid, maar die schijnbaar banale beelden suggereren betovering. De cafés en metalen constructies van Richard Estes lijken op UFO’s. De roestige auto’s van John Salt voorspellen een Apocalyps. Er bestaat ook een Belgisch hyperrealisme dat eerder pastorale scènes toont en naoorlogse welvaart. In die geest werkte ook Antoon De Clerck, een onderschat schilder die op een verbluffende manier het contrast tussen beton en natuur heeft getoond in zijn snelwegschilderijen. Hij schildert ook intieme groepsportretten van auto’s en mensen. Het ogenschijnlijk banale tuintafereel van De Clerck past bij het verhaal van Dode bladeren omdat het wel wat te verbergen heeft.
Wordt vervolgd.
(Met dank aan Herman Houbrechts voor het ontwerp.)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten